14 yaşındaki oğlum Deniz’i önce Sesini kıs diye uyarıyordum, bir yandan Ne anlıyor bu müzikten! diye söylenirken. Sonra Odanda dinle şartı getirdim. Kapısını da kapattırarak. Yaparım tabii, aramızda 30 yıl var, annem de bana hep Bağırtma şu kadınları diye kızardı. Ancak, ben anneme operayı sevdiremedin ama Deniz, sabırla uyguladığı stratejisi sayesinde benim bu şeye dikkatimi çekmeyi başardı.

Uzun bir otomobil seyahatinde, kendimi ilgiyle Ceza dinlerken, hatta yaşıtım bir iki arkadaşıma dinletirken buldum. Hızlı konuşmaktan ibaret sandığım şeyin aslında bir müzik oluşturduğunu, konuşmaktan güzel melodiler doğabildiğini oldukça geç ve biraz da utanarak farkettim. Üstelik akıllıca şeyler söylüyordu bu çocuk. Öyle abuk sabuk kelimelerin arka arkaya getirilmesinden ibaret değildi sözleri. Aralarda anlamadığım çok ifade oluyordu yine de ama Deniz de anlamıyordu onları. Her zamanki gibi, sözlüğe ya da internete bakmak yerine, bana...